NATURES MORTES


In de serie 'Natures Mortes', waarvan een aantal worden getoond in deze tentoonstelling, construeert Astrid Korntheuer ruimtes die overdadig gevuld zijn met allerlei soorten decoratieve materialen. De materialen lijken aaneen te klonteren tegen de randen van het beeld en zich naar achteren te openen als een doorgang. Details zijn moeizaam waarneembaar en alles lijkt te verdwijnen in een maalstroom van glitter en afval dat onze blik zonder houvast naar binnen slurpt. We zien een conglomeraat van kleuren, objecten en structuren. Een overdaad aan ballonnen, buizen, papierfragmenten en slingers die zich met elkaar vervlechten en opeenhopen. Daarbij lijken ze te verkeren in een chaotisch proces van verval en ontbinding.

Het feest is voorbij, de ballonnen lopen dadelijk leeg, het papier dwarrelt neer en dadelijk rest slechts de leegte.

Hier lijnrecht tegenover staat het maakproces: een ordenend gebeuren waarin de maakster volgens een specifieke en persoonlijke logica compositorische patronen en verbindingen rangschikt. Kleuren, vormen en materialen verwijzen naar elkaar en gaan allianties aan. Een organisch en bijna muzikaal aandoend proces.
Fotografie speelt hierin een cruciale rol, de fotograaf dwingt onze blik in een bepaalde richting en door belichting en scherptediepte zien wij wat zij ons wil laten zien. De beeldruimte wordt plat en de werkelijke beelddiepte wordt vervangen door een illusoire diepte die elk element gelijkwaardig ten opzichte van de anderen maakt.
De éénheid in de foto's is afhankelijk van de schilderkunstige aspecten. Daarbij zorgt een breed scala aan kleuren, texturen en verbindingen voor differentiatie en circulatie. Evenwicht ontstaat door geometrieën en symmetrieën.
In haar foto's herinnert Korntheuer ons aan het constante en universele proces van groei, bloei en verval van constructie en destructie, zowel op micro als macro niveau. Het handelt op metaforische wijze over ons, onze tijdelijkheid en die van de wereld om ons heen.


Wim Bosch, 2011

  << BACK